ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

με αφορμή την επέτειο των διακοσίων χρόνων από την ελληνική επανάσταση παρουσιάζει την παράσταση «Επετειακός Καραγκιόζης- 200 Χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση » από το Θέατρο σκιών του Χρήστου Στανίση σε συνεργασία με Δήμους της Θεσσαλονίκης  Υπό την Αιγίδα της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» 200 Χρόνια Μετά την Επανάσταση

 17/10, 31/10, 07/11, 28/11, 05/12 

ώρα 12.00μμ

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Το Κέντρο Πολιτισμού Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας με αφορμή τον εορτασμό των 200 χρόνων από την Επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης και σε συνεργασία με Δήμους της Θεσσαλονίκης  παρουσιάζουν τον «Επετειακό Καραγκιόζη- 200 Χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση». Γνωστές και άγνωστες πτυχές, ντοκουμέντα και αναφορές σε μια σειρά ηρωικών παραστάσεων, βασισμένων σε ιστορικά γεγονότα της περιόδου της Ελληνικής Επανάστασης. Μπροστά από τα μάτια του θεατή παρελαύνουν όλοι οι Ήρωες της Επανάστασης και η σημαντική δράση τους παράλληλα με τους ήρωες του Θεάτρου Σκιών. Εξαιτίας της πολυπλοκότητας  της σκηνικής δράσης, οι συγκεκριμένες παραστάσεις παρουσιάζονται σπάνια.

Τα ηρωικά έργα τα οποία θα παρουσιαστούν  με την συνοδεία παραδοσιακών οργάνων (σαντούρι, λαούτο, βιολί, ούτι) είναι τα παρακάτω:

• O ήρωας της Αλαμάνας, Αθανάσιος Διάκος
• Ο σταυραϊτός της Ρούμελης Οδυσσέας Ανδρούτσος στο χάνι της Γραβιάς
• Η δοξασμένη έξοδος του Μεσολογγίου
• Κολοκοτρώνης στην Τρίπολη

Παίζουν οι μουσικοί:

Χρήστος Στανίσης– Καραγκιοζοπαίχτης

Μιχάλης Αναστασίου– Λάουτο-τραγούδι

Μελίνα Μπιτζίδου– Σαντούρι- τραγούδι

Χρήστος Δανάς- Βιολί-τραγούδι

Το πρόγραμμα έχει διαμορφωθεί ως εξής:

Κυριακή 17 Οκτωβρίου

Δήμος Πυλαίας- Χορτιάτη–  Αμφιθέατρο «Σταύρος Κουγιουμτζής» Δημαρχείο Πανοράματος, (Αποστόλου Σαμανίδη 21, Πανόραμα).

Ώρα: 12:00μ.μ

(Για πληροφορίες και τηλεφωνικές κρατήσεις προσκλήσεων καλέστε στο τηλέφωνο 2313 – 301062 κυρία Παυλίδου. Η Εκδήλωση είναι μεικτή, η χωρητικότητα ορίζεται στο 50% με μέγιστο αριθμό τα 109 άτομα. Η είσοδος γίνεται με έλεγχο πιστοποιητικών νόσησης/εμβολιασμού, ή rapid test 48 ωρών.

Κυριακή 31 Οκτωβρίου

Δήμος Δέλτα– Συνεδριακό Κέντρο Σίνδου (Αλ. Παπάγου 7, Σίνδος )

Ώρα: 12:00μ.μ

(Για πληροφορίες καλέστε το τηλέφωνο 2310 – 797 175

Στην εκδήλωση η είσοδος επιτρέπεται: α)με επίδειξη έγχαρτων ή ηλεκτρονικών πιστοποιητικών νόσησης ή εμβολιασμού καθώς και με αρνητικό rapid test 48 ωρών για τους 12 ετών και άνω και β) με αρνητικό self test 24ωρών για τα παιδιά από 4 έως και 11 ετών)

Κυριακή 7 Νοεμβρίου

Δήμος Αμπελοκήπων-Μενεμένης– «Καραπάντσειο» Πολιτιστικό Κέντρο, Θεατρική Σκηνή « Σοφία Βέμπο» (Μεγ. Αλεξάνδρου 24, Αμπελόκηποι)

Ώρα: 12:00μ.μ

Μικτή η προσέλευση των παιδιών και των γονιών τους , δηλαδή με επίδειξη ηλεκτρονικών πιστοποιητικών , εμβολιασμού , 48ωρου rapid test,  self test και νοσήσαντες. η αίθουσα θα καλυφθεί από το 50% των θεατών. θα δοθούν στην είσοδο αριθμημένα δωρεάν εισιτήρια.

Κυριακή 28 Νοεμβρίου

Δήμος Κορδελιού- Ευόσμου– Πολιτιστικό Κέντρο Ευόσμου (Μεγ. Αλεξάνδρου 57, Εύοσμος)

Ώρα: 12:00μ.μ

(Για πληροφορίες και τηλεφωνικές κρατήσεις καλέστε στο τηλέφωνο 2310 – 771 033 από Δευτέρα – Παρασκευή από τις 7:00π.μ – 15:00μ.μ). Επίσης θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι το Πολιτιστικό Κέντρο είναι συνολικής χωρητικότητας 320 θέσεων και λειτουργεί ως μεικτός χώρος σύμφωνα με τα υγειονομικά μέτρα που ορίζει η με αρ. Πρωτ: ΥΠΠΟΑ 473468/4-10-2021)

Κυριακή 5 Δεκεμβρίου

Δήμος Παύλου Μελά– Κέντρο Πολιτισμού- «Χρήστος Τσακίρης» (Λαγκαδά 221, Σταυρούπολη)

Ώρα: 12:00μ.μ

(Για πληροφορίες καλέστε στο τηλέφωνο 2313- 302938, -833, υπεύθυνη επικοινωνίας Αικατερίνη Καλουδοπούλου. Ο χώρος  λειτουργεί ως μεικτός. Στην εκδήλωση η είσοδος επιτρέπεται: α)με επίδειξη έγχαρτων ή ηλεκτρονικών πιστοποιητικών νόσησης ή εμβολιασμού καθώς και με αρνητικό rapid test 48 ωρών για τους 12 ετών και άνω και β) με αρνητικό self test 24ωρών για τα παιδιά από 4 έως και 11 ετών)

Τηρούνται αυστηρά όλα τα μέτρα ασφαλούς διεξαγωγής ζωντανών θεαμάτων της Εθνικής Επιτροπής Προστασίας της Δημόσιας Υγείας έναντι του κορωνοϊού COVID-19.

ΝΤΙΕΓΚΟ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ, ” ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ”

Αργεντίνος ποδοσφαιριστής και προπονητής. Θεωρείται ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής της δεκαετίας του ‘80 κι ένας εκ των κορυφαίων – αν όχι ο κορυφαίος – όλων των εποχών.

Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα (Diego Armando Maradona) γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1960 στο Λανούς, ένα από τα προάστια του Μπουένος Άιρες, της πρωτεύουσας της Αργεντινής. Μεγαλωμένος σε μία φτωχή πολυμελή οικογένεια, από νωρίς φανέρωσε το ποδοσφαιρικό του ταλέντο και σε ηλικία 8 ετών εντάχθηκε στους «Λας Σεμπολίτας» («Τα Κρεμμυδάκια»), την παιδική ομάδα των «Αρχεντίνος Τζούνιορς», με την οποία κέρδισε 136 συνεχόμενα παιγνίδια κι ένα εθνικό πρωτάθλημα στην κατηγορία της.

«Το χέρι του Θεού»

Ένα μεγάλο μέρος του μύθου του χτίστηκε στην εθνική ομάδα της Αργεντινής, με την οποία αγωνίστηκε 91 φορές και πέτυχε 34 γκολ. Το 1982 συμμετείχε στο πρώτο του Παγκόσμιο Κύπελλο στα γήπεδα της Ισπανίας, αλλά δεν είχε την απόδοση που όλοι περίμεναν. Το επόμενο στο Μεξικό, το 1986, ήταν όλο δικό του και όχι μόνο οδήγησε την Εθνική Αργεντινή στην κατάκτησή του για δεύτερη φορά στην ιστορία της, αλλά πρωταγωνίστησε και σε δύο φάσεις, που μνημονεύονται διαρκώς έκτοτε.

Στις 22 Ιουνίου 1986, στη διάρκεια του αγώνα Αργεντινής – Αγγλίας (2-1) για την προημιτελική φάση, ο Μαραντόνα σημείωσε το πρώτο γκολ της ομάδας του με το χέρι (ο Τυνήσιος διαιτητής θεώρησε εσφαλμένα ότι η μπάλα είχε χτυπήσει το κεφάλι του). Στη συνέντευξη Τύπου μετά το τέλος του αγώνα, δήλωσε ότι το γκολ μπήκε «λίγο με το κεφάλι του Μαραντόνα και λίγο με το χέρι του Θεού» κι έτσι το γκολ αυτό έμεινε στην ιστορία ως το «Χέρι του Θεού». Τέσσερα λεπτά αργότερα, ο Μαραντόνα ξεδίπλωσε την ποδοσφαιρική του ιδιοφυΐα και σημείωσε το «Γκολ του Αιώνα», σύμφωνα με ψηφοφορία της FIFA το 2002, αφού άδειασε πέντε άγγλους παίχτες με μία κούρσα 60 μέτρων και πλάσαρε από πλάγια θέση τον εξουδετερωμένο τερματοφύλακα Πίτερ Σίλτον.

Το 1990 η Αργεντινή έφθασε και πάλι στον τελικό, όπου ηττήθηκε δίκαια από τη Δυτική Γερμανία του Φραντς Μπεκενμπάουερ. Αντίθετα, η Αργεντινή έφθασε στον τελικό ανέλπιστα, παίζοντας κακό ποδόσφαιρο και βασίστηκε μόνο στον Μαραντόνα, που έβαλε και πάλι το θεϊκό χέρι του για να αποτρέψει αυτή τη φορά ένα γκολ εις βάρος της ομάδας του στον αγώνα με τη Σοβιετική Ένωση. Το 1994 ο Μαραντόνα πήρε μέρος για τέταρτη φορά σε Παγκόσμιο Κύπελλο στα γήπεδα των ΗΠΑ. Αγωνίστηκε σε δύο παιγνίδια, πέτυχε ένα γκολ στην Εθνική μας, προτού αποκλειστεί από τη συνέχεια της διοργάνωσης, καθώς βρέθηκε θετικός στην απαγορευμένη ουσία εφεδρίνη.

Πηγή: https://www.sansimera.gr

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Ποιητής και πεζογράφος, ίσως η σημαντικότερη λογοτεχνική φωνή, που ανέδειξε η γενιά του ’20 και από τους πρώτους, που εισήγαγαν στοιχεία του μοντερνισμού στην ελληνική ποίηση. Επηρέασε πολλούς από τους κατοπινούς ποιητές (Σεφέρης, Ρίτσος, Βρεττάκος) και με την αυτοκτονία του δημιούργησε φιλολογική μόδα, τον Καρυωτακισμό, που πλημμύρισε τη νεοελληνική ποίηση.

Γεννήθηκε στην Τρίπολη στις 30 Οκτωβρίου 1896 και ήταν γιoς του νομομηχανικού Γεωργίου Καρυωτάκη από τη Συκιά Κορινθίας και της Κατήγκως Σκάγιαννη από την Τρίπολη. Ήταν ο δευτερότοκος της οικογένειας.

Λόγω της εργασίας τού πατέρα του, η οικογένειά του αναγκαζόταν να αλλάζει συχνά τόπο διαμονής. Έζησαν στη Λευκάδα, την Πάτρα, τη Λάρισα, την Καλαμάτα, το Αργοστόλι, την Αθήνα (1909-1911) και τα Χανιά, όπου έμειναν ως το 1913. Από τα εφηβικά του χρόνια δημοσίευε ποιήματά του σε παιδικά περιοδικά, ενώ το όνομά του αναφέρεται και σε διαγωνισμό διηγήματος του περιοδικού «Διάπλαση των Παίδων». Σε ηλικία 17 ετών ερωτεύεται την χανιώτισσα Άννα Σκορδύλη, μια σχέση που θα τον σημαδέψει.

Η πρώτη ποιητική συλλογή του «Ο Πόνος των Ανθρώπων και των Πραγμάτων», δημοσιεύτηκε το Φεβρουάριο του 1919 και δεν έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές. Τον ίδιο χρόνο εξέδωσε το σατιρικό περιοδικό «Η Γάμπα», η κυκλοφορία του οποίου όμως απαγορεύτηκε έπειτα από έξι τεύχη κυκλοφορίας. Η δεύτερη συλλογή του, υπό τον τίτλο «Νηπενθή», εκδόθηκε το 1921.

Την ίδια περίοδο συνδέθηκε με την ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη, συνάδελφό του στη Νομαρχία Αττικής, παρόλο που δεν είχε ξεχάσει την πρώτη αγάπη, την Άννα Σκοδρύλη, η οποία στο μεταξύ είχε παντρευτεί. Η Πολυδούρη του προτείνει να παντρευτούν, παρότι γνώριζε ότι έπασχε από σύφιλη. Το 1924 ταξίδεψε στο εξωτερικό και επισκέφθηκε την Ιταλία και τη Γερμανία. Το Δεκέμβριο του 1927 εκδόθηκε η τελευταία ποιητική συλλογή του, με τίτλο «Ελεγεία και Σάτιρες».

Το Φεβρουαρίου του 1928 αποσπάστηκε στην Πάτρα και λίγο αργότερα στην Πρέβεζα. Η αλληλογραφία του με συγγενείς του την περίοδο αυτή αναδεικνύει την απόγνωση του Καρυωτάκη για την επαρχιακή ζωή και τη μικρότητα της τοπικής κοινωνίας. Στις 20 Ιουλίου πήγε στο Μονολίθι και αποπειράθηκε επί δέκα ώρες να αυτοκτονήσει, προσπαθώντας μάταια να πνιγεί. Την επόμενη μέρα (21 Ιουλίου) αγόρασε ένα περίστροφο κι επισκέφτηκε ένα καφενείο της Πρέβεζας. Αφού πέρασε λίγες ώρες μόνος του καπνίζοντας, πήγε σε μια παρακείμενη παραλία, τον Άγιο Σπυρίδωνα και έθεσε τέλος στη ζωή του κάτω από έναν ευκάλυπτο. Στην τσέπη του η αστυνομία βρήκε ένα σημείωμα, που εξηγούσε τους λόγους της αυτοκτονίας του:

” Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περσότερες να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία, όμως, πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι’ αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική. Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους ή εθεώρησαν την ύπαρξή τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. Σ’ αυτούς απευθύνομαι. Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές !!! είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τα αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. Ήμουν άρρωστος. Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέση την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας.

[Υ.Γ.] Και για ν’ αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Όλη νύχτα απόψε, επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ήπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ορισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου.” 

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/204?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2021-10-30

ΔΟΜΗΝΙΚΟΣ ΘΕΟΤΟΚΟΠΟΥΛΟΣ

Σπουδαίος ζωγράφος της Αναγέννησης, με καταγωγή από την Κρήτη, αναμφίβολα μία από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες της παγκόσμιας τέχνης. Έζησε και δούλεψε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στην Ισπανία, εξ ου και το προσωνύμιο El Greco (Ο Έλληνας), με το το οποίο είναι, επίσης, γνωστός.

Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος γεννήθηκε το 1541 στον Χάνδακα (σημερινό Ηράκλειο) της Ενετοκρατούμενης Κρήτης, από εύπορους γονείς. Χωρίς να είναι γνωστά πολλά πράγματα για τους δασκάλους και την καλλιτεχνική μαθητεία του, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είχε τη δυνατότητα να σπουδάσει βυζαντινή ζωγραφική στη γενέτειρά του και να εξοικειωθεί με τη δυτική τέχνη.

Το 1567 ταξίδεψε στην Ιταλία και συγκεκριμένα στη Βενετία, όπου παρέμεινε επί τριετία και μαθήτευσε στα εργαστήρια των ζωγράφων Μπασάνο, Τιτσιάνο και Τιντορέντο, ενώ ζωγράφισε πίνακες, όπως «Ο Διωγμός των εμπόρων από το Ναό».

Το 1570 εγκατέλειψε τη Βενετία και πήγε να εργαστεί στη Ρώμη. Στην Αιώνια Πόλη διεύρυνε τον κύκλο των γνωριμιών του και απέκτησε τέτοια αυτοπεποίθηση για την τέχνη του, ώστε να υποστηρίξει ότι αν καταστρέφονταν οι τοιχογραφίες της «Καπέλα Σιξτίνα» που είχε ζωγραφίσει ο Μιχαήλ Άγγελος, θα μπορούσε αυτός να κάμει καλύτερες. Η παρατήρησή του αυτή θεωρήθηκε τότε βλασφημία και επιτάχυνε την απόφασή του να εγκαταλείψει τη Ρώμη και σε συνδυασμό με τις γνωριμίες του στον κύκλο των Ισπανών ευγενών της Ρώμης να εγκατασταθεί αρχικά στη Μαδρίτη (1576) και τον επόμενο χρόνο στο Τολέδο.

Το 1578 είναι μια σημαντική χρονιά στη ζωή του Γκρέκο. Θα αποκτήσει το πρώτο και μοναδικό του παιδί, τον Χόρχε Μανουέλ, από τη σχέση του με τη δόνα Χερόνιμα δε λας Κουέβας, με την οποία θα ζήσει το υπόλοιπο του βίου του, αλλά δεν θα την παντρευτεί. Οι μελετητές του έργου του πιστεύουν ότι η δόνα Χερόνιμα εικονίζεται στην προσωπογραφία «Η κυρία με την ερμίνα».

Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος πέθανε στις 7 Απριλίου του 1614, σε ηλικία 73 ετών και τάφηκε στο ναό του Αγίου Δομήνικου στο Τολέδο.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/811

ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

O Νίκος Εγγονόπουλος υπήρξε τεχνίτης του χρωστήρα και του στίχου, ένας από τους συνεπέστερους εκπροσώπους του υπερρεαλισμού στην Ελλάδα. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 21 Οκτωβρίου 1907 και πέρασε τα μαθητικά του χρόνια (1919-1927) εσωτερικός σε σχολείο του Παρισιού. Στην Αθήνα επέστρεψε το 1927 για να υπηρετήσει τη θητεία του ως ακροβολιστής στο 1o Σύνταγμα Πεζικού. Από το 1930 έως το 1933 εργάστηκε ως σχεδιαστής στη Διεύθυνση Σχεδίων Πόλεως του Υπουργείου Δημοσίων Έργων. Το 1932 γράφτηκε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δάσκαλο τον Κωνσταντίνο Παρθένη, ενώ φοίτησε στο εργαστήριο του Φώτη Κόντογλου και γνωρίστηκε με τον Γιάννη Τσαρούχη και τον Δημήτρη Πικιώνη.

Το 1941 πολέμησε στο Αλβανικό μέτωπο και αιχμαλωτίσθηκε από τους Γερμανούς. Μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο εργασίας, απ’ όπου δραπέτευσε και επέστρεψε στην Αθήνα με τα πόδια. Το 1944, με νωπές τις αναμνήσεις του πολέμου, παρουσιάζει τον “Μπολιβάρ”, την κορυφαία στιγμή της ποίησής του. Το 1945 ξεκίνησε πανεπιστημιακή καριέρα στο ΕΜΠ ως βοηθός στην έδρα Διακοσμητικής και Ελευθέρου Σχεδίου. Το 1969 έγινε καθηγητής στην έδρα Ελεύθερου Σχεδίου και εντεταλμένος στην έδρα Γενικής Ιστορίας της Τέχνης. Η ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία έληξε το 1973 με τη συνταξιοδότησή του.

Το 1958 του απονεμήθηκε το πρώτο Κρατικό Βραβείο Ποίησης για την ποιητική του συλλογή «Εν Ανθηρώ Ελληνι Λόγω», ενώ το 1966 τιμήθηκε για το ζωγραφικό του έργο με το Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου Α’. Το 1979 θα του απονεμηθεί εκ νέου το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για την ποιητική του συλλογή «Στην κοιλάδα με τους ροδώνες».

Πέθανε στις 31 Οκτωβρίου 1985 από ανακοπή καρδίας. Η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Η καλλιτεχνική δημιουργία τού Νίκου Εγγονόπουλου τοποθετείται στην πρωτοπορία του ελληνικού υπερρεαλισμού. Βασικά χαρακτηριστικά του έργου του αποτέλεσαν η ιδιότυπη χρήση της δημοτικής γλώσσας και οι συμβολικές μορφές του, μέσω των οποίων πρόβαλε το αίτημα για μια ελληνοκεντρική σουρεαλιστική ποίηση και μια νέα έκφραση ελληνικότητας.

Ποιήματα του Νίκου Εγγονόπουλου έχουν μεταφρασθεί σε πολλές γλώσσες του κόσμου. Επιπλέον, έχουν μελοποιηθεί από τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Αργύρη Κουνάδη και τον Νίκο Μαμαγκάκη.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/