« Ο έρωτας στα χρόνια της Μάσκας »

Το 1986 κυκλοφόρησε στα ελληνικά το αριστούργημα του νομπελίστα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας», ένα διαχρονικό μυθιστόρημα για τον έρωτα και τον θάνατο. Ο Μάρκες αποτυπώνει με μοναδική μαεστρία πρόσωπα και γεγονότα της εποχής εκείνης, μιας εποχής που σφραγίστηκε από τη μάστιγα της χολέρας. Σήμερα, το 2020, είμαστε μάρτυρες μιας ακόμη συγκλονιστικής στιγμής για την ανθρωπότητα, μιας απίστευτης συγκυρίας που αφορά όλο τον πλανήτη. Σήμερα γράφεται η ιστορία της Μάσκας, «Ο έρωτας στα χρόνια της Μάσκας»! Αυτό που πράγματι μας κάνει εντύπωση δεν είναι η χρήση ή μη της μάσκας, αλλά η ταυτότητα που μας δίνει πλέον απροκάλυπτα. Η «Μάσκα» αποτελεί γνώριμο φετίχ πολλών από εμάς τα τελευταία χρόνια. Μόνο που είχαμε συνηθίσει, γνωρίζαμε με ακρίβεια τον τρόπο, να την κρύβουμε, να καλύπτουμε όχι μόνο το πρόσωπό μας, αλλά την προσωπικότητά μας, τον αληθινό εαυτό μας, για να πλασάρουμε στους άλλους αυτό που χρειάζονται αλλά και αυτό που είναι αναγκαίο σε μας, μια και βαθιά μας επιθυμία είναι να μας έχουν ανάγκη οι υπόλοιποι, να μας αποδέχονται και να μας υπολογίζουν ανεξάρτητα εάν το αξίζουμε πολύ ή λίγο. Να είμαστε πάντα ψηλά στην ιεραρχία της γνώμης τους. Άλλωστε, ανέκαθεν οι άνθρωποι προσδιόριζαν την ταυτότητά τους σε σχέση με τους άλλους. Ένιωθαν πιο ασφαλείς ετερόφωτοι και ακόλουθοι παρά αυτόφωτοι και μόνοι. Καθώς μπήκε στη ζωή μας βέβαια και το διαδίκτυο, αποτέλεσε την πύλη για να ζήσουμε στο ποθητό όνειρο. Να ζήσουμε τη ζωή των άλλων, να πλασάρουμε τη ζωή που θα θέλαμε να έχουμε και όχι την πραγματική, μια ζωή δανεική και όχι δική μας.

Πριν από την περίοδο της «Μάσκας» ζούσαμε τη φάση της «Οθόνης»! Όλα περνούσαν μέσα από την Οθόνη, από το πάτημα ενός κουμπιού. Φιλτραρισμένες ζωές, φιλτραρισμένες αναμνηστικές φωτογραφίες, φιλτραρισμένοι έρωτες και αγάπες. Τώρα, δεν λείπουν τα φίλτρα αλλά προστέθηκε και η «Μάσκα». Σήμερα πλέον κυκλοφορούμε και δηλώνουμε φανερά σε όλους με τη χρήση της μάσκας αυτό που τα προηγούμενα χρόνια κάναμε με δεξιοτεχνία… να κουκουλώνουμε τις αδυναμίες μας, να αποκρύπτουμε τον πραγματικό μας εαυτό, να πλασάρουμε προς τα έξω την εικόνα που εμείς θέλουμε ή αυτή που κατασκευάσαμε για να μας θαυμάζουν οι άλλοι.
Αναγκαζόμαστε στην ουσία να δείχνουμε την αλήθεια μας, που δεν είναι άλλη από το αλλοιωμένο μας προσωπείο, από τον θαμπωμένο εαυτό μας. Μας διαφεύγει όμως η αξία της αυθεντικότητας, η οποία πάντοτε γοητεύει. Αιχμαλωτίζει το αληθινό και καταρρίπτει την φευγαλέα λάμψη των πυροτεχνημάτων, φέρνοντας μας πιο κοντά σε μαγευτικούς γαλαξίες. Άλλωστε, ό,τι έχει αξία και περιεχόμενο βρίσκει το δρόμο της καρδιάς μας. Όλα τα υπόλοιπα είναι εφήμερα, παροδικά, ασήμαντα μπρος στο μεγαλείο του αυθεντικού.
Ο άνθρωπος πάντοτε ποθούσε την επαφή με τους άλλους. Σήμερα ακόμη πιο έντονα, επιθυμεί βαθιά να συνδεθεί, να επικοινωνήσει, να αγαπήσει και να αγαπηθεί, αλλά φοβάται κιόλας. Βαθιές οι πληγές, δεν κλείνουν εύκολα. Η δε εμπιστοσύνη, παιχνίδι που παίζεται στα ζάρια, βασιζόμενη στην τύχη και στην καλή «χεριά»….
Παρόλα αυτά, συνεχίζει να ονειρεύεται και να επιθυμεί. Μετατρέπεται σε κυνηγός χιμαιρών. Μη μπορώντας να αναγνωρίσει το γνήσιο, διακρίνει μόνο την αντανάκλασή του. Πόσο μας λείπει ο έρωτας, αυτός ο έρωτας όμως που μας γεμίζει χαμόγελα και γαλήνη. Μικρές στιγμές απόδρασης μέσα στην φαιδρότητα της καθημερινότητας. Απεγνωσμένα τον αναζητούμε, νυχθημερόν τον υμνούμε ως κάτι το συναρπαστικό. Αλήθεια, τον αναγνωρίζουμε όταν μας πλησιάζει; Διακρίνουμε τα σημάδια του; ή μήπως τον έχουμε εξιδανικεύσει τόσο πολύ που μόνο τα δημιουργήματα της φαντασίας μας μας αγγίζουν;
Και πως θα έρθει στη ζωή μας; Με «Μάσκα» ή αυθεντικός; Και εμείς; Θα τολμήσουμε να βγάλουμε τη «Μάσκα» από πάνω μας όταν το συναντήσουμε; Θα δείξουμε το πραγματικό μας εαυτό ή θα φοβηθούμε, περιμένουμε τη μέρα της «αποκάλυψης», τη στιγμή που θα πέσουν οι «Μάσκες» και για τους δυο. Και τότε συνειδητοποιούμε πως για άλλη μια φορά πέσαμε θύματα, μας εξαπάτησαν….. Στην πραγματικότητα όμως μας εξαπατά ο ίδιος μας ο εαυτός και όχι μόνο εμάς αλλά και τους γύρω μας. Απογοήτευση, θλίψη, απομόνωση, παραίτηση…..
Και έτσι, απλά καθόμαστε και μοιρολογούμε, εξυμνούμε μια κατάσταση, την ονομάζουμε ιδανική, επιδιορθώνουμε όλα τα «φίλτρα» και ……περιμένουμε, αδρανείς περιμένουμε να έρθει…. «Ο έρωτας στα χρόνια της Μάσκας»…..
Συνήθως δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς είμαστε εμείς για τον άλλον. Είτε νομίζουμε, είτε φανταζόμαστε, είτε φοβόμαστε, είτε φαντασιωνόμαστε το πώς μας βλέπει, τη θέση που έχουμε στη ζωή του. Πιστεύουμε πως το αληθινό μας κομμάτι βρίσκεται στην καρδιά του. Και μετά εμφανίζονται τόσες εκπλήξεις… και η ζωή μας προσφέρει απλόχερα πολλές… Φταίμε βέβαια και εμείς, ενώ δίνουμε τόση προσοχή σε τόσα μικρά καθημερινά πράγματα, τις σχέσεις μας δεν τις θερμομετρούμε σωστά. Τις αφήνουμε στην τύχη και στο συναπάντημα των συγκυριών, στο χρώμα και στο σχέδιο της «Μάσκας».
Η λέξη «Μάσκα», είναι ένα από τα πλέον κοινά ακούσματα στην κοινωνία μας και συνήθως συνδέεται με την διάψευση των ονείρων μας, με το τέλος της πρώτης, τρυφερής νεότητας, με το κενό και την απάθεια, τη συναισθηματική αδράνεια και εν τέλει με την πλήρη απομόνωση. Στην εικόνα της συναντάμε καθένα από εμάς, τον κάθε άνθρωπο που στα νιάτα του ονειρεύτηκε ένα νέο, όμορφο κόσμο, αλλά που η ζωή τον διέψευσε, δεν του έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία και το μόνο του καταφύγιο τώρα είναι η διαδρομή του προς την απόλυτη σιωπή.
Μήπως τελικά η χρήση της μάσκας αναδεικνύει το «πραγματικό» μας πρόσωπο; Άλλωστε, εδώ και χρόνια είχαμε αποξενωθεί χρησιμοποιώντας τη «Μάσκα» του διαδικτύου για να κοινωνήσουμε με τους άλλους ανθρώπους. Μήπως τελικά η «Μάσκα» βγάζει στην επιφάνεια την πραγματική εικόνα της κοινωνίας μας σήμερα και μήπως αυτό είναι που μας ενοχλεί περισσότερο; Μήπως τελικά η κοινωνία μας νοσούσε πολύ πριν εμφανιστεί στη ζωή μας η «Μάσκα»;
Οι άνθρωποι περνούν όλη τους τη ζωή σκεπτόμενοι πώς θα ήθελαν να τη ζήσουν πραγματικά και σήμερα αυτό που τους προβληματίζει είναι ποια μάσκα να φορέσουν……
Γιατί δεν μπορούμε να ξεφορτωθούμε εύκολα τις «Μάσκες» που μας χαρίζουν ψευδαισθήσεις ευτυχίας….

Παπαδανιήλ Ελπίδα
Αρθρογράφος, Συνεργάτης COA

Ο ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΕΝΤΟΣ

Πόσο σκληρό και συνάμα πόσο παρήγορο είναι να λες πως σε πρόδωσαν
Εκείνοι οι μεταμφιεσμένοι ιεραπόστολοι που κάλεσες στο απόδειπνο
Μύριζες σαν θυμιατό
Έκαιγες σαν κάρβουνο
και πρόσφερες, δάνειο, το καντήλι σου και το προσευχητάρι
ως μια ψευδεπίγραφη έναρξη συνταιριάσματος
Και μετά αυτοί έφυγαν, κοινοί πλανόδιοι καθώς ήσαν,
διαλαλώντας όσες προσευχές είχαν βγει απ’ τα χείλη σου
Η ύπαρξή σου, ολάκερη, τελούσε υπό υπερένταση
και πόσο δυνατά άκουγα, αλήθεια, το παιδί εντός σου να κλαίει και να γυρεύει συμπόνια,
ηθικέ αυτουργέ της μοναξιάς σου
Κάθε σου κύτταρο ζητούσε με αναστάτωση να βρεθεί ο προδότης
Όσο πιο κοντινός, τόσο μεγαλύτερη η οδύνη σου
τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη αυτού του παιδιού, που ορκίζομαι συνέχιζα να το ακούω να κλαίει, να κανακευτεί
και να αναζητήσει τον επόμενο προδότη
Μέχρι να γεμίσει αναμνήσεις η ψυχή, βαμμένες στα χρώματα της Ίριδας, οδεύοντας
άλλες φορές προς τη Γη
και άλλες προς τον Ουρανό
Δεν σε ψέγω, μη ντρέπεσαι και μου γυρνάς την πλάτη
Αντιθέτως, μπορεί και να σε νιώθω
Έπραξες το εκ φύσεως αναγκαίο στο δρόμο της αυτοπραγμάτωσής σου
Δεν σε λυπάμαι, γιατί δεν σου πρέπει
Αφουγκράζομαι την ανάγκη σου για αυτοαποκάλυψη,
που υπερκέρασε το, πάντα έτοιμο, πνεύμα της διανοίας σου
Εντός σου, γνώριζες, και κανείς δεν σε έπεισε για την αγιοσύνη του
Μα έπρεπε να κοινωνήσεις πρώτα με απόνερα και ύστερα με σώμα και αίμα
Συγκροτήσου αυτοστιγμής με γενναιότητα, και συνέχισε τον ανηφορικό σου δρόμο,
που θα σε ανταμείψει με έναν νέο, πιο φωτεινό εαυτό
Ήρθε η ώρα να φύγω
Στα χέρια σου κρατάς πυξίδα και φανάρι
και μια ισχυρή μνήμη φορτισμένη με συναίσθημα
Ναι, ήρθε σίγουρα η ώρα να φύγω, δεν θέλω να σε κοιτάξω άλλο στα μάτια,
για να μην προσπαθήσεις να με ραγίσεις
Δεν το φοβάμαι, προς Θεού, ίσως μια άλλη στιγμή να το καλοδεχόμουν,
απλώς τώρα γεννήθηκε η ανάγκη να φύγω, να περιπλανηθώ στα σκοτάδια μου, να λουστώ το Φως τους.

Αγγελική Ζευγολάτη-Πατσάλα

«Φθαρμένη φαντασίωση»

Συνηθισμένο βράδυ εγκλεισμού,
εκεί που λείπεις
δίνεις σημάδια.
Συνηθισμένο βράδυ εγκλεισμού,
μυρίζει το άρωμα σου
στο δωμάτιο.
Συνηθισμένο βράδυ εγκλεισμού,
νιώθω το τρέμουλο.
Και όταν περάσουν όλα αυτά που θα είσαι;
Γυρνάω ξανά
για να σε βρω.
Σκίσε τη σελίδα.

Δεν ξέρω πια με τι
να συνδέσω το όνομα σου,
με το τρέμουλο της πρώτης φοράς ή
το δάκρυ της απόρριψης
από σένα
και ότι σε περικλείει;
Και εσύ όπως πάντα κρύβεσαι
πίσω από όλα.
Εκείνες οι πράσινες ματιές
ή μάλλον μαύρες νύχτες πόνου;
Κάθε χάδι,
αγκάθι.
Κάθε αγκάθι,
σημάδι.
Για πάντα.
Δεν το θέλω το κορμί
και το μυαλό
να θυμάται.
Όλα δύσκολα.
Να το σκάσω
από τα ασφυκτικά.
Σταμάτα πια.

Ο πόνος και ο φόβος μου,
όπως όταν τα διεκδικούσα όλα.
Και πάλι μόνη στο «καραντινάτο» πλήθος.
Να σε φαντάζομαι εκεί.
Περπατάω, τρέχω, πάω στη δουλειά
Ζω
Χωρίς εσένα.
Επιλογές.
Καταστροφικός και εγώ συναισθηματική δική σου,
κενός και εγώ ολοκληρωτικά δική σου.

Για μια στιγμή
η ύπαρξη μας
δεν ήταν το εντελώς διαφορετικό.
Ήμουν εντελώς
διαφορετικά προγραμματισμένη
για σένα.
Βράδια του εγκλεισμού.
Μια στιγμή μόνο
γίναμε ένα,
μια στιγμή μόνο
για το χαοτικό μου κενό.
Είχες πολλά δικά μου.
Ίσως και εγώ τα πολλά σου.
Και έτσι μπόρεσε η ψυχή μου
να σε αναγνωρίσει στο πλήθος.
Δεν μπορούσα να το αποτρέψω.
Ολοκληρωτικά φυλακισμένη δική σου.
Φιλιά στη λίμνη.
Το γέλιο σου.
Ταξίδια με θέα.
Η ρόδα μας να γυρνάει παντού.
Χέρι χέρι.
Σαν ένα.

Πνιγμένη στο βουβό δωμάτιο
εθισμένη
στα φανταστικά χάδια σου
ανήμπορη
μπροστά σε σένα
και το εκεί σου.
Και ήσουν ο σταθμός
της ολοκληρωτικής αλλαγής μου.
Καμία λύτρωση
δεν μπορεί να με βρει.
Ο δικός μου πρωταγωνιστής
δεν υπάρχει πια.
Έχτισε ολοκληρωτικά το τείχος
της απόστασης,
τα πυροτεχνήματα σκάνε
και με αποσυνδέουν.

Αίσιο τέλος ή μάλλον αμαρτωλό,
η πλάνη μου
στοιχειώνει το μυαλό.
Και όλα χάος
από την ηδονή του εγκλεισμού
στην ολοκληρωτική αποσύνδεση.
Τα μάτια σου πυροτέχνημα
μέσα μου
από την πρώτη μέρα.
Κάθε άγγιγμα,
τρέμουλο σε κάθε γωνιά του κορμιού.
Σταμάτα.
Ίσως η Θεσσαλονίκη σου πάει τελικά.
Απέραντη σαν το κενό των συναισθημάτων σου
θλιβερή κάθε φορά που φεύγεις μακριά για τον κόσμο σου.
Σταμάτα.

Και οι ρόδες του ποδηλάτου απομακρύνονται.
Σκίζονται τα βιβλία,
οι σοκολάτες λιώνουν.
Άδεια.
Τα αμάξια ξέρεις,
δεν σταματούν πια σε εκείνα τα στενά μας.
Στα πίσω καθίσματα της ηδονής
η καρδιά αποσυνδέεται
κι το πράσινο των ματιών σου σβήνει.

Μιλώντας για έλξη,
Ελπίδα
Χημεία
Τρυφερότητα
ολότελα δική σου.
Ήσουν το καθ’ όλα αρκετό και πλήρες.

Η πόλη σκοτεινή.
Το λουνα-πάρκ φωτισμένο.
Σαν εκείνο ναι.
Τα κρύβει όλα μέσα του.
Δεν μπορεί να ανθίσει
ξανά ο έρωτας της
και ίσως ο πρωταγωνιστής
του παιχνιδιού σου
μοιάζει λίγο με σένα.
Λίγο μόνο
γιατί κανείς
δεν είναι όπως εσύ
απόλυτα αυταρχικός
στα συναισθήματά μου.
Φωτογραφίες,
Πολλές.

Περί τυχαίου τι;
Με το βλέμμα σου
στα μάτια μου
τον καπνό σου
στο μπαλκόνι μου,
πάνω μου νιώθω τον κίνδυνο
σαν δυνατό ναρκωτικό.
Τον θόρυβο σου να αντηχεί
σε όλες τις ανασφάλειες μου.
Πόνος και λύτρωση
με ένα βλέμμα του.
Άγνωστος,
Ξένος,
Αλλότριος.
Και εγώ μισή.
Πιες.
Σβήνουν όλα.
Να σε λέω εγκλεισμένε μου έρωτα;
Το γέλιο
Το χαμόγελο σου.
Κανόνες μηδέν και ενοχή.
Βράδυ να γυρνάς
και σαν τρελή να περιμένω
ορμητικά τα σώματα
να γίνουν ένα.
Μυρωδιές
Ανάσες
Αγγίγματα.
Ηδονιστική προσμονή.
Χέρια ενωμένα,
Για πάντα μαζί
Γερασμένοι.
Συναισθηματικά νεκρή,
πάλι από την αρχή.

Οι σκοτεινές,
οι απομονωμένες σου
οι σκέψεις
τόσο εύθραυστη μπροστά τους.
Τσαλακωμένη,
Τρύπια
Η ψυχή.
Διψασμένη.
Αν με ξεχάσεις,
Να θυμάσαι
πώς πάντοτε
σε περίμενα.
Και έχω πεθάνει για σένα
πολλές φορές.
Κάθε χτύπημα
δεν ήταν αρκετό
και η ασφάλεια μου
φεύγει ολομόναχη
στο βουβό δωμάτιο
του αποχωρισμού.
Εκείνο το τελευταίο βράδυ
έκρηξη ανεπανόρθωτων συναισθημάτων
στο στενό σου.
Μα αν εσύ μπορείς
πάντα έτσι
να φεύγεις
πώς θάβεται μια αγάπη μου λες;
Μακριά μου,
βάλε την καψούρα
τον έρωτα μου
σε ένα ποίημα
και κάψτον.
Θα γράφω για εμάς.
Για τους δειλούς
Τους ανήμπορους
Τους μη ταιριαστούς.
Η συμβιβασμένη πραγματικότητα σου
δεν μου ταιριάζει.
Και εγώ χρειάζομαι κάποιον
Για τις δύσκολες συζητήσεις.
Όλα τόσο διαφορετικά
τα αποτυπώματα
και η μυρωδιά από τα δικά μας.
Ανθρώπινη επαφή.
Σαρκική.
Φαντασίωση,
Εμμονή,
Απωθημένα,
Εύφλεκτο.
Απότομο κύμα με
θλιμμένη τρυφερότητα.
Μετά βίας
Σε αφήνω.
Ανθρώπινη αποσύνδεση.
Μα μιλώντας για αγάπη και έρωτα πια,
νιώθω
κενή σαν τέχνη φθαρμένη.

Μαριάννα Μανωλοπούλου

ΕΚΕΙΝΟ
Τα έβαζα με τη νύχτα
Πάλευα να ανοίξω τα μάτια σου
Ο χρόνος ήθελε να με προσπεράσει
Βιάστηκα να σε χαϊδέψω παντού
με το φεγγάρι
Αυτό, και πάντα κάτι ανάμεσά μας
Έπινα τα δάκρυά σου
Τα γευόμουν αχόρταγα
Και όταν έφτανα στα χείλη
άνοιγα τις πύλες της ψυχής σου
Έμπαινα μέσα, βαθιά
και ένιωθα αγέννητος
Στη ζέστη και στην υγρασία
μιας μήτρας που υποσχόταν την αθανασία
Ένιωθα τη σύγκρουσή σου
Τη μια ήσουν μαζί μου, αποζητούσες την ηδονή
Την άλλη ξεμάκραινες, αναζητούσες τη συμφορά
Και τα κορμιά μας κρατούσαν ρυθμό
Ισορροπούσαν στο κενό
Ερμήνευαν τη θάλασσα
Ξόρκιζαν μυστικά και μάγια
Ντύσου τώρα την καρδιά μου και φύγε
Μα να ξανάρθεις
Θα σε περιμένω εδώ
Εδώ που άφησαν σημάδι οι αισθήσεις στο χώμα
Εδώ που με λόγχη διαπεράσαμε τη λογική
και πλάσαμε αναμνήσεις
Εδώ που νίκησε Εκείνο,
Ο ένας και μόνος Θεός της κάθαρσης

Αγγελική Ζευγολάτη-Πατσάλα

Επιμέλεια κειμένου
Καμαρίτη Γεωργία
Αρθρογράφος, Συνεργάτης COA

Το κίτρινο λιβάδι

Ήταν σε ένα από εκείνα τα απέραντα λιβάδια, που είναι κατακίτρινα στο χρώμα από τα στάχυα, όταν αρχίζουν να καρπίζουν το καλοκαίρι
Κι εγώ πιασμένη από το δικό σου χέρι, ακολουθούσα τις κορυφές τους που κυμάτιζαν από το απαλό αεράκι.
Κι είμασταν ένα, με το άπλετο και γεμάτο ζεστασιά φώς του ήλιου σε μια απόλυτη ευδαιμονία σαν εκείνη των όντων που μοιάζουν εξωπραγματικά.
Σε μια απόλυτη αρμονική συνεύρεση με όλα γύρω τους, έτσι όπως ποθητά θα ήθελαν οι άνθρωποι να είναι με την ζωή.
Και μετά ξύπνησα προσπαθώντας μάταια να πέσω ξανά σε αυτή την ευδαιμονία του ονείρου,
να θέλω απεγνωσμένα να μην σε αφήσω να φύγεις από το όμορφο σκηνικό που αναπάντεχα δημιούργησε ο εγκέφαλος ή ήταν η ψυχή;
Κάποια στιγμή, μετά από χρόνια, σε συνάντησα ξανά, σε κείνον τον γεμάτο κίτρινο χρώμα πίνακα ζωγραφικής.
Που με απορρόφησε τόσο μεταφέροντάς με, με σε εκείνη την ευδαιμονία του ονείρου, στην ψευδαίσθηση που η τέχνη μπορεί και δημιουργεί, χωρίς τους περιορισμούς που θέτει η σκέψη.
Ξεπήδησε η ανάμνηση σαν πίδακας σαν ορμητικό σιντριβάνι, σαν το αίμα από την ανοιχτή πληγή.
Και σε αναζήτησα.
Θεέ μου ήσουν τόσο όμορφος!
Μπορεί κανείς να χαθεί μέσα στην ομορφιά;
Nα νοιώσει πόνο από την τόση ένταση της έλξης που αυτή δημιουργούσε;
Που αναζητάς μόνο εκείνη την ένωση σε κάτι επάνω από την υλική σου διάσταση, χωρίς περιοριστικές λογικές, να δει τα τείχη που ορθώνονται
Χάθηκα μέσα στην ακτινοβολία που με τύφλωσε.
Να διακρίνω τον ατίθασο νέο που έπαιζε με την σαγήνη, αυτόν που γνωρίζει και έχει την θρασύτητα αυτών που έχουν, ή νομίζει ότι έχει μια ευρεία γκάμα επιλογών.
Πίστεψα ότι θα γινόμασταν ένα.
Ίσως θα μπορούσαμε να γινόμασταν ένα.
Έκανα πολύ κόπο να ξεφύγω από τον πύρινο κλοιό που ένοιωσα ότι με περιτριγυρίζει και δεν σε ξανάδα -μάλλον όχι- σε είδα μια φορά σαν έναν ξένο, σαν αλλιώτικο.
Κι είχες εκείνη την μοναξιά αυτού που κάηκε.
Ήταν άραγε το φως σου πολύ και πολλοί αυτοί που ήθελαν να ζεσταθούν, ή γιατί κανείς δεν μπόρεσε να σε διακρίνει;
Ίσως να καιγόμαστε όταν δεν αφήνουμε να ζήσουν τα αγνά συναισθήματα της νιότης.
Δεν έχουμε την ωριμότητα της εκτίμησης κάποιων συναντήσεων,
όταν δεν συμβαδίζουμε με την εσωτερική φλόγα,
όταν δεν μπορούμε να διακρίνουμε αυτή την ομορφιά των συναισθημάτων του άλλου γι εμάς.
Που μόνον σε όνειρο παραστατικά εκφράζονται.
΄Ηταν η δεξιοτεχνία εκείνης της ζωγράφου που μπόρεσε μέσα από τις παχύρευστες πινελιές της, τα ζωντανά κιτρινωπά χρώματα που επέλεξε, να αναπαραστήσει έτσι περίτεχνα ένα τοπίο που έμοιαζα με αυτό της κοινής μας στιγμής στο όνειρο.
Και ένοιωσα μια δικαίωση, σαν να είχα έναν μάρτυρα γι αυτό που ένοιωσα ,σαν ο πίνακας να είναι μια απόδειξη, ότι δεν ήσουν αποκύημα της φαντασίας μου
κι ότι μπορεί κανείς να ζει στιγμές σε κάποιες συνευρέσεις που έχουν την ονειρική αυτή απόχρωση.

Ελένη Δανανά

Επιμέλεια κειμένου
Βαλάντια Γκιώνη
Αρθρογράφος, Συνεργάτης COA

Τα ματωμένα φεγγάρια του έρωτα….

Κι όμως είσαι εδώ…. κάθε στιγμή είσαι εδώ. Κι ας σε γεύτηκα μόνο μια φορά, μια μοναδική φορά, που ο χρόνος σταμάτησε στο εδώ και τότε. Στο παρόν, στο δικό μας παρόν. Σε ένα ξέχειλο παρόν, αληθινό, φιλοτεχνημένο με τα ανείπωτα του σύμπαντος, που προβάλλουν μόνο μια στιγμή, μια μοναδικά διάφανη στιγμή. Τη στιγμή που ένα άγγιγμα βαθύ και μια ανάσα ζεστή διώχνουν το φόβο και απομακρύνουν την ενοχή.
Η μαγική στιγμή της συνάντησης, ένα ραντεβού με τον άλλο εαυτό μου, αυτόν που είχα κρύψει βαθιά χρόνια τώρα.

Φλύαρες, ανακόλουθες αισθήσεις κυριεύουν ορμητικά το σώμα, οδηγώντας τις ερωτικές ώσεις σε ένα απότομο και παράφορο ξύπνημα. Αδηφάγα χείλη, λάγνα βλέμματα, βυθισμένα στον πόθο και την επιθυμία. Βαθιά αγγίγματα, κλειδωμένα με μια αφοπλιστική σιωπή, γεμάτη μυστικισμό και αγωνία. Κανείς δεν θέλει να την παραβιάσει. Τα λόγια αδύναμα, ατελέσφορα, δεν μπορούν να ονοματίσουν τις λέξεις. Μόνο μια βαθιά, μελωδική ανάσα αναδύεται από τα χείλη με άρωμα ανοιξιάτικου ρόδου. Τη νιώθεις πυρωμένη να αγκαλιάζει τρυφερά το πρόσωπό σου. Θέλεις να τη γευτείς. Ωθείς όλες σου τις αισθήσεις να την αιχμαλωτίσουν και να την εναποθέσουν τρυφερά στο θησαυροφυλάκιο της μνήμης. Στη δική σου μνήμη. Αυτή που αναδύεται και αναβιώνει μέσα από τη δική σου αδημονία, τη λαχτάρα να ξαναβρεθείς εκεί, στο κέντρο του δικού σου σύμπαντος. Μια ηδονιστική προσμονή λουσμένη από έρωτα και φως, για ένα σμίξιμο ιδρωμένο, για φιλιά υγρά που αναριγούν την επιδερμίδα σου αφήνοντας ανεξίτηλα σημάδια μέσα σου.
Και προσπαθείς να θυμηθείς πώς ζούσες μέχρι εκείνη τη στιγμή χωρίς να ανακατεύουν τα νευρικά σου κύτταρα μόνο δυο λέξεις, « κοριτσάκι μου….»! Μια κτητική αντωνυμία που λες και κρύβει μέσα της την τρυφερότητα όλου του κόσμου.

Ανακαλείς στιγμές ξανά και ξανά, θέλεις να θυμάσαι λεπτομέρειες, αγγίγματα και βλέμματα, μυρωδιές και ανάσες που έχουν χαραχτεί αέναα στο κέντρο της καρδιάς. Εκεί όπου μόνο εσύ έχεις πρόσβαση. Είναι δικές σου στιγμές, δικά σου αγγίγματα, δικές σου ανάσες. Και νιώθεις τυχερός και ευλογημένος γιατί στο πέρασμά σου από αυτή τη ζωή άγγιξες, γεύτηκες, ένιωσες, μύρισες. Και ας ήταν μόνο μια στιγμή. Μια στιγμή όμως που κλείνει μέσα της όλη την αφθαρσία του άπειρου.
Ένας έρωτας γυμνός από λόγια και καθημερινότητα. Ένας έρωτας χωρίς όμορφα δειλινά και ξένοιαστα καλοκαίρια. Χωρίς όρκους και υποσχέσεις, χωρίς ρομαντικά ¨σ αγαπώ¨ και ¨για πάντα¨.

Ένας έρωτας σύντομος αλλά ολοκληρωτικός, που γεμίζει τις άχαρες μέρες και νύχτες με την μαγεία και τη μελαγχολία της θύμησης. Ένας έρωτας που γίνεται το σημείο μηδέν, το σημείο επαναπροσδιορισμού και εκκίνησης. Τίποτα δεν είναι ίδιο μετά. Τίποτα δεν μπορεί να είναι ίδιο. Όλα αποκτούν άλλο νόημα. Ξαναγυρίζεις βέβαια στην προβλέψιμη και πολλές φορές αδιάφορη καθημερινότητα, ξαναζείς, με φίλους, με σχέσεις, με συντρόφους αλλά τώρα είσαι διαφορετικός, έχεις ταυτότητα, έχεις το παράσημο ενός πόνου, μιας θλίψης, που προέρχονται από ευτυχία και πληρότητα. Δεν έχει σημασία το μετά. Σημασία έχει ότι το έζησες, ότι το ένιωσες ως τα μύχια της ψυχής σου, ως και το τελευταίο σου κύτταρο. Αυτό κράτα. Όλα τα άλλα είναι απλώς ανούσια βουή.
Άλλωστε, όπως λένε, οι μεγάλοι έρωτες, όπως και τα καλοκαίρια, δεν είναι μόνο για να τα ζήσεις, αλλά και να τα περιμένεις…..

Παπαδανιήλ Ελπίδα
Αρθρογράφος, Συνεργάτης COA